• Roos van Oijen

Van een rondje park tot het lopen van marathons

Tot mijn 18e heb ik gehockeyd. Ik stopte daar mee, omdat ik andere prioriteiten kreeg. Na een tijdje niksen wilde ik mijn conditie toch weer een beetje gaan opbouwen. Hardlopen leek me een goede om mee te beginnen. Mijn conditie lag onder het vriespunt, dus begon ik rondjes in het park rennen. Na 1,5 km was ik weer veilig thuis en zeker na de eerste keren voelde het alsof ik er een ultraloop op had zitten. Toch vond ik het leuk en merkte ik dat ik mijn conditie vrij snel weer op peil was. Ik begon mezelf steeds meer uit te dagen door verder te lopen; iedere keer een lusje erbij.


Er zijn van die momenten in je leven die zo onzinnig lijken en je toch niet vergeet: 29 september 2013 de eerste keer dat ik met een hardloopapp liep. Ik tikte de 8 kilometer aan en was zo trots! Nu ik mijn snelheid en kilometers kon tracken begon ik het nog leuker vinden om mezelf uit te dagen. Los daarvan merkte ik ook dat het lopen me mentale rust gaf. Tijdens het lopen konden mijn gedachten even de vrije loop gaan, was ik even niet bezig met zorgen voor anderen. Het was me-time; heerlijk!


Mijn moeder is ook een fanatiek hardloopster. Toen ik begon met lopen had zij al meerdere marathons in de benen zitten en stiekem was ik daar toen een beetje jaloers op. Zo trots als ze was na het lopen van een marathon, de geweldige reizen die ze hiervoor maakte en de gezellige kring mensen die ze door de gezamenlijke marathontrainingen om zich heen had verzameld.. Dat wilde ik ooit ook wel..


Dat ‘ooit’ kwam sneller dan verwacht. Mijn familie wist dat ik graag de marathon van Rotterdam wilde lopen en dus gaf mijn tante me voor mijn 21ste verjaardag het startnummer voor deze marathon. De trainingen er naar toe, de dag zelf, het bereiken van de finish: GEWELDIG! Dat wilde ik nog veel vaker meemaken!


De tweede marathon die ik liep was de Van Oers Marathon Brabant. Tot die tijd was hardlopen altijd een vorm van ontspanning geweest; een middel om me fit, energiek en gezond te voelen en waar ik me oprecht prettig bij voelde. Kort na deze marathon veranderde het hardlopen in een obsessie en maakte ik vele kilometers om (soms letterlijk) weg te lopen van mijn problemen.


In die tijd liep ik mijn derde marathon: wederom de marathon van Rotterdam. Daarna besloot ik dat ik mijn volgende marathon pas weer zou lopen als zowel fysiek als mentaal weer gezond zou zijn. In het kader daarvan kreeg ik in 2018 een geweldig cadeau van mijn moeder: een startnummer voor de marathon van Londen. Samen zouden we deze gaan lopen. Op die manier werd hardlopen een hele krachtige motivatie om aan mijn gezondheid te werken.. Stap voor stap werd het weer een vorm van ontspanning en een middel om me fit, energiek en echt gezond te voelen. En zo voelt het nu nog steeds!


Helaas is deze marathon (net als alle andere sportevenementen) vanwege COVID afgelast en het is maar de vraag wanneer ik samen met mijn moeder deze uitdaging alsnog kan aangaan. Ik kan in ieder geval niet wachten!


Momenteel ben ik (samen met moeder én broer!) aan het trainen voor een marathon in mijn geboortestad Breda. Hoewel ik soms mijn twijfels heb of deze door zal gaan, vind ik het fijn om een sportieve uitdaging te hebben om naar toe te werken en naar uit te kijken.


29 keer bekeken0 reacties