• Roos van Oijen

Een kijkje in mijn hoofd

Er zijn nog steeds momenten dat ik me realiseer wat ik allemaal dacht over en deed met mijn eten. Iets waar ik me toen heel erg voor schaamde, omdat ik eigenlijk dondersgoed wist dat het niet normaal was. En toch bleef ik het lange tijd doen, omdat het me tijdelijk een goed gevoel gaf. Inderdaad, tijdelijk, want als ik had voldaan aan het ene regeltje doemde de volgende al vrij snel weer op..


In mijn herstel kwam ik erachter waarom ik nou eigenlijk bepaalde dingen deed. Die gedachten en handelingen rondom eten stonden ergens voor.


Veel van jullie vinden het lastig om te delen wat ze doen met eten en daarom wil ik je vandaag een klein kijkje geven in mijn hoofd destijds. Ik wil je hiermee laten weten dat het niet gek is dat je doet wat je doet en denkt wat je denkt. Dit is de eetstoornis die met je fuckt en jij bent je eetstoornis niet. Daarbij wil ik je ook meegeven dat het ook anders kan. Dat je ook weer 'normaal' kan gaan denken over en doen met eten.


Dus hierbij een kijkje in mijn hoofd een aantal jaar geleden.


‘Oké, ik mag brood met kaas en komkommer, want volgens mijn app past dat precies binnen alle macro’s.’


Na lang uitstellen: de voorgesneden plak extra magere kaas ging op de keukenweegschaal. Meer dan de voorgeschreven 30 gram? Randjes eraf, want het moest 25 gram zijn. De boterhammen gingen ook op de weegschaal. Meer dan 100 gram? Korstjes eraf. Precies 100 gram? Vooruit dan.. 99 gram of minder? YES! Komkommer, natuurlijk ook op de weegschaal. Meer dan 150 gram? Binnenkant eruit.. Minder dan 148 gram? BONUS!


En zo ging dat bij iedere maaltijd – iedere gram moest kloppen in mijn hoofd én app. Net als alle koolhydraten, vetten en eiwitten.. Meer dan wat ik in mijn app had ingevoerd kon echt niet. De paniek die dan toesloeg kan ik maar moeilijk beschrijven.. Minder was wel toegestaan. Sterker nog; dat gaf me rust. En ja, zelfs het vocht verwijderde ik uit mijn groenten om ‘het te laten kloppen’. Het afwegen van mijn eten gaf me een gevoel van controle. Controle die ik ergens anders in mijn leven miste. In mijn herstel heb ik hiermee leren omgaan en noway dat het nu nog bij me opkomt om een schijfje komkommer of plakje kaas de weegschaal te leggen voordat ik ‘t opeet.. Die keukenweegschaal wordt nu alleen tevoorschijn gehaald als ik een bananenbrood ga bakken 😊.


‘Oke, ik heb zin in een warme maaltijd, maar pasta of rijst? NO WAY!’


Sla was voor mij de oplossing. Ja, echt. Ik warmde mijn sla op in de magnetron zodat ik toch het idee had dat ik een normale warme maaltijd binnen kreeg. Sla, heel veel sla. Ik vulde mijn maag met warme sla, maar voedde mezelf niet.. Ik voedde met dit gedrag alleen maar mijn eetstoornis. Herkenbaar?


Iets verder in herstel kreeg ik steeds meer last van keuzestress, o.a. omdat ik geen app meer gebruikte die me vertelde wat ik ‘moest eten’. Ik mocht van mezelf steeds meer eten, maar liep tegen het probleem aan dat ik niet kon kiezen wát ik dan wilde. Ik kon de koelkast wel tien keer open en dicht doen zonder er wat uit te pakken. En ja, ook hier kwamen echt nog eetstoornisgedachten bij kijken.


‘Kaas is lekker, maar dat heb ik gister al op. Een eitje kan ook wel, maar misschien wil ik morgen ook wel ei. Pindakaas.. Kan, maar ik heb net ook al wat noten op.. Straks is het te veel.. En ohja, ik ga vanavond bij een vriendin eten, misschien maakt zij een gerecht met kaas en dan krijg ik te veel vetten binnen. Dat is natuurlijk niet gezond!’


Alles bij elkaar genomen heeft het maken van voedingskeuzes me best wat denkuurtjes gekost..


Later realiseerde ik me dat het maken eetkeuzes niet mijn probleem was, maar dat ik op die momenten moeite had met het maken van keuzes op andere vlakken. Het bestempelen van eten als ‘goed’, ‘slecht’, ‘te veel’ of ‘te weinig’, etc. ging bij mij ook helemaal niet over het eten zelf. Nee, het beoordelen (of beter gezegd: veroordelen) van eten had betrekking op een oordeel dat ik op die momenten over mezelf had. Het was niet de kaas die niet goed was.. Nee, ik vond zelf dat ik iets niet goed gedaan had.. Iets wat ik me vaak pas achteraf realiseerde.


Die realisatiemomentjes heb ik nodig gehad om te reflecteren en op een andere manier naar mezelf en dus ook naar eten te gaan kijken. Als ik merkte dat er een oordeel over eten in mijn hoofd oppopte kon ik mezelf steeds makkelijker een halt toe roepen en vroeg ik mezelf af: wat is er nou eigenlijk echt aan de hand? Vervolgens kon ik daarmee aan de slag en werd het (kiezen en niet veroordelen van) eten steeds makkelijker en ook fijner. Ik (h)erkende mijn eigen gedachten en gedrag rondom eten dus steeds meer waardoor ik er ook afstand van kon nemen. En nu?


Een kijkje in mijn hoofd:


‘Ik heb zin in een boterham. Wat doe ik erop? Oh my god, ik heb nog geitenkaas! Heerlijk!’


Ik maak een boterham en geniet ervan.


Heb ik dan nooit meer last van 'keuzestress' rondom eten? Jawel, maar niet omdat ik er een bepaald stempeltje op heb geplakt, maar omdat ik soms gewoon echt niet weet waar ik zin in heb. Zeker als ik buiten de deur ga eten en er staat zo veel op de kaart wat me lekker lijkt.. Maar ach, dat zijn niet echt problemen zegmaar haha!


Ik ben benieuwd dit kijkje in mijn hoofd je heeft geholpen. Zou het waarderen als je het laat weten!


Liefs, Roos











P.S. Wil jij graag stappen zetten in je herstel? Ik sta voor je klaar om je hierbij te helpen. Neem eens een kijkje op de pagina 'Jouw buddy' en neem gerust contact op voor een (gratis en vrijblijvend) kennismakingsgesprek!

14 keer bekeken0 reacties