• Roos van Oijen

De mentale discussie tijdens mijn laatste duurloop

Gister zou ik mijn laatste lange duurloop lopen ter voorbereiding op de marathon van Breda op 11 april. Ik had deze training al weken op de planning staan. Ik had al bedacht welke route ik zou gaan lopen en wat ik mee zou nemen voor onderweg. Zelfs globaal wat ik de dagen ervoor zou eten om koolhydraten te stapelen (en dat ook tijdens mijn vegan-challenge haha). Aan de voorbereidingen zou het niet liggen! Althans, dat was het idee..


Vorige week dinsdag, tijdens mijn slaapdienst, kreeg ik opeens last van mijn buik. Misschien iets verkeerds gegeten of (onbewuste) vermoeidheid, dacht ik. Morgen zou het wel over zijn.. Maar het ging niet over.. De dagen erna kwam het soms met vlagen enorm opzetten. Het ene moment had ik last van krampen, misselijkheid, een onwijs opgeblazen buik en weinig eetlust. Het andere moment was er weer niets aan de hand. Geen pijl op te trekken.. Zaterdagmiddag begon het weer.. En zaterdagavond was het echt extreem.. Ik zag als een berg op tegen de geplande training.. Hoe zou ik zondag 32 kilometer gaan lopen als ik me zo voelde? Het zorgde voor de nodige onrust in mijn hoofd.


Ik besloot me neer te leggen bij het gevoel, te gaan slapen en zondagochtend maar gewoon te kijken hoe ik me zou voelen. Gisterochtend bij het wakker worden voelde mijn buik nog steeds niet oké en was het voor mij duidelijk: een duurloop van 32 kilometer zou alles behalve verstandig zijn. Een kortere ronde zou wel lukken.


Na een ontbijtje vertrok ik. Tegen al mijn verwachtingen in voelde ik me al in de eerste 100 meter opeens topfit. Ik snapte er niets van. Heel de week voelde ik me helemaal niet zo fit en nu opeens leek er niets aan de hand. Met een fijne podcast vlogen de eerste 16 kilometers voorbij. En toen begon de mentale strijd.. Twee stemmetjes in mijn hoofd begonnen een felle discussie met elkaar.


De ene stem vertelde me dat ik die 32 kilometer heus wel zou kunnen aantikken vandaag, want het ging zo lekker. Hoe ik me de rest van de dag en volgende week zou voelen.. Ach, dat zou een zorg voor later zijn. Het gaat toch om het nu.. En om die training: die had ik al zo lang gepland dat ik hem nu moest afvinken ook..


De andere stem vertelde me dat het helemaal niet verstandig was om die 32 kilometer aan te tikken. Dat ik me nu tijdens het lopen zo goed voelde was natuurlijk fijn, maar mijn lichaam had de signalen niet voor niets gegeven. Ik moest op mijn gezondheid letten en door nog veel langer te lopen zou ik over mijn fysieke grenzen gaan en dus niet goed voor mezelf zorgen..


Naar welke stem ging ik luisteren? De stem die mijn korte termijn doel wilde halen (de training afvinken) of de stem die dacht aan mijn langere termijn doelen (gezond en happy zijn en blijven en de marathon op een gezonde manier volbrengen)?


Om tot een besluit te komen dacht ik in een splitsecond terug aan beslissingen die ik in het verleden heb genomen. Welke beslissingen hebben mij uiteindelijk (fysiek en mentaal) gezond en gelukkig gemaakt? En naar welke van de twee stemmen heb ik daarvoor geluisterd?


Na 21 kilometer stapte ik drempel van de voordeur van mijn ouderlijk huis weer over. Zoals je hieruit kunt opmaken heeft mijn lange termijn stem (of gezonde verstand.. maar net hoe je het noemen wil) met de nodige moeite de discussie gewonnen. Tuurlijk vond die andere stem daar wat van (aansteller, doe niet zo moeilijk, je had het makkelijk gekund, zo’n kortere afstand had je ook wel sneller kunnen lopen, etc.). Ik hoor die stem en laat hem er zijn. Er tegen blijven vechten in de hoop dat die verdwijnt heeft voor mij geen zin. Ik ben vooral blij en ook wel trots dat ik op dat moment bewust heb gekozen voor mijn gezonde verstand en dus voor mijn gezondheid.


De rest van de dag heb ik de tijd genomen om te herstellen en goed voor mezelf te zorgen. Beentjes omhoog, lekker eten en omringd door lieve mensen. Dat tegen de avond mijn buik weer op begon te spelen was jammer, maar kon het blije en trots gevoel van mijn beslissing niet overschaduwen.


En die duurloop van 32 kilometer.. Misschien doe ik die later.. of misschien niet. Eerst zorgen dat de buikklachten helemaal weg zijn en dan zie ik het allemaal wel weer.


11 keer bekeken0 reacties